09-03-11

Relaties

De laatste tijd hoor ik steeds meer van leeftijdgenoten dat hun relatie op de klippen liep, als ik vraag hoe het komt, dan kunnen ze niet echt een duidelijk antwoord geven... gek, denk ik dan, er moet toch wel een reden zijn, je gaat niet zomaar uit elkaar. Voor sommigen is het zelfs al de tweede keer...

De reden waarom ik hier over nadenk is omdat ik zelf al op dat punt gestaan heb, waar ik moest beslissen, maar ik besloot om er voor te vechten, door te gaan, maar ik vraag mij hoe langer hoe meer af of ik vecht tegen de bierkaai (zoals mijn goede vriendin het verwoorde...)

Je kan en ik wil een mens niet veranderen, maar ik ben nu eenmaal iemand die affectie nodig heeft en dat mis ik verschrikkelijk... maar is dat een reden om op te geven,... ik weet het allemaal niet zo goed meer. Soms denk ik, ik geef het op, ik stop ermee. Maar dan denk ik aan hoe het verder moet, en ik begin te twijfelen... zo gaat het nu al een hele tijd. Ik vraag niet veel, maar wel "iets". Zucht, voor sommigen lijkt het zo makkelijk, je moet aan jezelf denken zeggen ze, maar ik denk ook aan onze dochter... hoe zal het voor haar zijn, ze zit op een leeftijd waarbij ze al veel vragen stelt en zal het haar jonge leventje niet in de negatieve zin beinvloeden? Vragen die door m'n kopke blijven spoken. De toekomst zal raad geven zeker, hoop ik.

09:32 Gepost door mieneke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |